عروسک بافتنی میشی – گوسفند فرفری

گوسفند تپلوی فرفری

توی یک سبد حصیری کنار پنجره‌ی اتاق، یک عروسک کوچولو زندگی می‌کرد. اسمش میشی بود؛ یک گوسفند بافتنی که پشم‌های فرفری و نرم داشت. او را مادربزرگ با دستان مهربانش بافته بود و هر گره‌ی پشمش پر از قصه و عشق بود.

اما او یک آرزوی بزرگ داشت؛ دلش می‌خواست مثل گوسفندهای واقعی بدود، بازی کند و زنگوله‌ای دور گردنش داشته باشد. یک شب که همه خواب بودند، نسیم خنکی از پنجره داخل آمد. نور ماه روی پشم‌های فرفری اش افتاد و ناگهان… یک اتفاق جادویی افتاد! میشی احساس کرد پاهای کوچکش تکان می‌خورند.

آرام از سبد بیرون پرید. اول کمی لق خورد، چون بالاخره یک عروسک بافتنی بود! اما بعد یاد گرفت چطور روی پاهای پشمی‌اش بایستد. قل خورد و خندید و آرام گفت: «بععع… من می‌تونم راه برم!»

میشی از اتاق بیرون رفت و به آشپزخانه رسید. آنجا با قاشق چوبی دوست شد، روی فرش سر خورد و حتی با گلدان کنار پنجره درباره‌ی ستاره‌ها حرف زد. اما وقتی صدای تیک‌تاک ساعت بلندتر شد، دلش کمی گرفت.فهمید که خانه‌ی واقعی‌اش همان سبد حصیری کنار پنجره است. همان‌جایی که هر روز دختر بچه‌ی خانه او را بغل می‌کند و با خودش به سفرهای خیالی می‌برد.

میشی قبل از طلوع خورشید به سبدش برگشت، خودش را جمع کرد و دوباره آرام و بی‌حرکت شد. وقتی صبح شد، دختر کوچولو او را بغل کرد و گفت: «صبح بخیر میشی! دیشب خواب دیدم با هم بازی می‌کردیم!»
و میشی، با اینکه تکان نمی‌خورد، در دلش لبخند زد. چون می‌دانست جادوی واقعی، نه در راه رفتن، بلکه در دوست داشته شدن است.

از آن روز به بعد، یک جادو به او داده شد:

پس هر وقت نور ماه روی پشم‌های فرفری میشی می‌افتد، شاید اگر خوب گوش بدهی، صدای آرام یک «بععع» کوچولو را بشنوی…