سرمدادی بافتنی اردک کوچولو

اردک کوچولویی که روی مداد زندگی می‌کرد

در گوشه‌ی یک جامدادی شلوغ و رنگارنگ، یک موجود کوچک و خاص زندگی می‌کرد. نامش پیکو بود؛ یک سرمدادی بافتنی اردک کوچولو که از نخ‌های کاموای زرد و نرم بافته شده بود. او یک منقار قرمز کوچولو و دو چشم دکمه‌ای سیاه و براق داشت که انگار همیشه با کنجکاوی به دنیا نگاه می‌کردند. پیکو بر سر یک مداد مشکی ساده نشسته بود و خانه‌اش، همان جامدادی پارچه‌ای، پر از همسایه‌های جورواجور بود.

همسایه‌های او همیشه مشغول بودند. آقای پاک‌کن همیشه نگران، دایم در حال پاک کردن اشتباهات بود. مداد رنگی‌ها با هم مسابقه می‌گذاشتند تا ببینند کدامشان می‌تواند رنگین‌کمان زیباتری بکشد و خط‌کش هم با غرور، صاف‌ترین خط‌ها را روی کاغذ می‌کشید.

اما پیکو… پیکو کاری برای انجام دادن نداشت. او نه می‌توانست بنویسد، نه می‌توانست پاک کند و نه می‌توانست رنگ‌آمیزی کند. او فقط آنجا می‌نشست، روی نوک مداد، و ماجراها را تماشا می‌کرد. گاهی اوقات، وقتی دخترکی به نام سارا، صاحب جامدادی، مداد را در دست می‌گرفت، پیکو هم همراه با حرکات دست او بالا و پایین می‌رفت و احساس می‌کرد در یک شهربازی هیجان‌انگیز سوار ترن هوایی شده است.

با این حال، یک حس غمگین و کوچک در دل نخی‌اش وجود داشت. او با خودش فکر می‌کرد: «فایده‌ی من چیست؟ من فقط یک تزیین کوچک و بی‌مصرفم.»

یک روز بعدازظهر، سارا با چهره‌ای درهم به خانه آمد. معلمشان برای مسابقه‌ی نقاشی مدرسه یک موضوع تعیین کرده بود: «بهترین دوست من». سارا عاشق نقاشی بود، اما آن روز هر کاری می‌کرد، هیچ ایده‌ای به ذهنش نمی‌رسید. او یک کاغذ سفید جلویش گذاشت، مداد مشکی را که پیکو روی آن بود برداشت و به نقطه‌ای خیره شد.

او آهی کشید و گفت: «بهترین دوست… من کی رو بکشم؟»

پیکو از بالای مداد، ناراحتی سارا را حس می‌کرد. او می‌دید که سارا چطور نوک مداد را روی کاغذ می‌گذارد و برمی‌دارد، اما هیچ خطی نمی‌کشد. دلش می‌خواست کاری کند. دلش می‌خواست به سارا کمک کند، اما چطور؟

سارا با ناامیدی سرش را روی میز گذاشت. نگاهش به مدادی افتاد که در دستش بود. چشمش به چشم‌های دکمه‌ای و براق پیکو افتاد. اردک کوچولوی بافتنی، با آن منقار نارنجی و ظاهر بامزه‌اش، انگار داشت با مهربانی به او نگاه می‌کرد.

سارا لبخندی زد. او همیشه پیکو را دوست داشت. هر وقت تکالیفش سخت بود یا از چیزی ناراحت بود، به پیکو نگاه می‌کرد و آرام می‌شد. پیکو همیشه آنجا بود؛ ساکت، وفادار و دوست‌داشتنی. ناگهان، یک فکر مثل جرقه در ذهن سارا درخشید. او فهمید که بهترین دوستش لازم نیست حتما یک انسان باشد!

سارا با هیجان صاف نشست. مداد را محکم در دست گرفت و با انرژی شروع به کشیدن کرد. او یک اردک کوچولوی بامزه کشید، درست شبیه پیکو! اردکی که روی یک کتاب نشسته بود و به دخترکی که در حال نوشتن بود، نگاه می‌کرد. در نقاشی‌اش، پیکو بال‌های کوچکش را طوری باز کرده بود که انگار می‌خواست دخترک را بغل کند. سارا دور نقاشی‌اش را پر از قلب‌های رنگی کرد.

وقتی نقاشی تمام شد، سارا آن را بالا گرفت و با خوشحالی به پیکو نگاه کرد. «ببین پیکو! این تویی! تو بهترین دوست منی!» بعد، یک بوسه‌ی کوچک روی سر نخی و نرم پیکو زد.

در آن لحظه، پیکو شادترین اردک سرمدادی دنیا بود. او فهمید که کارش نوشتن یا پاک کردن نیست. کار او خیلی مهم‌تر بود. او یک همراه بود. یک منبع الهام و دلگرمی. او دوستی بود که در سکوت، همیشه حضور داشت تا به سارا یادآوری کند که تنها نیست.

از آن روز به بعد، پیکو دیگر هرگز احساس بی‌فایده بودن نکرد. او با افتخار روی نوک مداد می‌نشست و می‌دانست که او فقط یک سرمدادی نیست؛ او نگهبان قصه‌ها، رفیق نقاشی‌ها و بهترین دوست یک دخترک خلاق است. و این، زیباترین و مهم‌ترین شغل در تمام دنیای لوازم تحریر بود.