عروسک بافتنی خانم خرگوشه

خانم خرگوشه با لباس صورتی

یکی بود یکی نبود، در دل یک دشت پر از گل‌های رنگارنگ، خرگوشی زندگی می‌کرد که گوش‌هایش درازتر از همه‌ خرگوش‌های جنگل بود. گوش‌هایش آن‌قدر بلند بود که وقتی می‌دوید، پشت سرش مثل دو روبان سفید در هوا تاب می‌خوردند.

خانم خرگوشه یک لباس صورتی چین‌دار داشت که خیلی دوستش داشت. هر وقت آن را می‌پوشید، احساس می‌کرد می‌تواند دنیا را کمی قشنگ‌تر کند. او باور داشت اگر دلش مهربان باشد، لباسش هم از خوشحالی برق می‌زند!

روزی از روزها، وقتی خانم خرگوشه برای چیدن هویج‌های تازه به مزرعه رفته بود، صدای گریه‌ آرامی شنید. گوش‌های درازش را تیز کرد و فهمید صدا از پشت بوته‌های تمشک می‌آید. جلوتر رفت و دید جوجه‌گنجشکی کوچولو راه خانه‌اش را گم کرده است. خانم خرگوشه با صدای نرمش گفت: نگران نباش کوچولو، با این گوش‌های درازم می‌توانم صدای مادرت را از دور بشنوم.

چند لحظه ساکت ایستاد. نسیم ملایمی وزید و گوش‌هایش را تکان داد. ناگهان صدای جیک‌جیک ضعیفی از سمت درخت بلوط شنید. لبخند زد و گفت: پیدایش کردم! او جوجه‌گنجشک را آرام روی دستانش گذاشت و تا کنار درخت برد. مادر گنجشک با خوشحالی بال زد و دور سر خانم خرگوشه چرخید.
از آن روز به بعد، همه‌ی حیوانات جنگل می‌دانستند که گوش‌های دراز خانم خرگوشه فقط برای شنیدن صداهای دور نیست؛ برای شنیدن دل‌های ناراحت هم هست. غروب که شد، خانم خرگوشه با لباس صورتی‌اش روی تپه نشست، به آسمان صورتی‌رنگ نگاه کرد و با خودش گفت:

اگر هر کدام از ما یک توانایی کوچک داشته باشیم و با مهربانی از آن استفاده کنیم، جنگل جای شادتری می‌شود

و از آن روز، هر وقت نسیمی در دشت می‌وزید و گوش‌های درازش در هوا تکان می‌خورد، همه می‌دانستند که یک دوست مهربان همان نزدیکی‌هاست.