عروسک بافتنی میشا – گوسفند تپلو

گوسفند تپلو

یک روز بارانی پاییزی، روی طاقچه‌ کنار پنجره، عروسک بافتنی تپلی نشسته بود که اسمش میشا بود.او از نخ های قهوه‌ای نرم بافته شده بود. روی موهای بافتنی‌اش یک گل سر صورتی کوچولو داشت که وقتی نور آفتاب به آن می‌خورد، برق می‌زد.

میشا دل بزرگی داشت، اما یک آرزوی کوچولو هم ته دلش قایم کرده بود:
می‌خواست یک بار هم که شده، بیرون از خانه را ببیند.
هر روز از پشت شیشه به حیاط نگاه می‌کرد؛ به گنجشک‌هایی که روی شاخه‌ها می‌پریدند و به برگ‌هایی که با باد می‌رقصیدند. با خودش می‌گفت:
«ای کاش من هم می‌توانستم مثل آن‌ها دنیا را ببینم.»
یک عصر، دختر کوچولویی که صاحب میشا بود، او را برداشت و گفت:
«میشا! امروز با هم می‌رویم پارک.»

دل کاموایی اش از ذوق گرم شد. برای اولین بار باد واقعی را روی گل سر صورتی‌اش حس می کرد. وقتی با دختر روی تاب نشست، صدای خنده‌ دختر کوچولو با صدای خش‌خش برگ‌ها چقدر او را خوشحال کرده بود. میشا فهمید دنیا فقط همان طاقچه‌ی کنار پنجره نیست؛ دنیا پر از صدا، رنگ و دوستی است.

در پارک، پسربچه‌ای گریه می‌کرد. دختر کوچولو، میشا را برای چند دقیقه به او داد. پسربچه آرام شد و لبخند می زد. همان لحظه، او فهمید مهم‌ترین کارش چیست و با خودش گفت :
من برای دیدن دنیا ساخته نشده ام؛ من برای شاد کردن دل‌ها بافته شده ام

از آن روز به بعد، هر وقت کسی غمگین می‌شد، میشا با گل سر صورتی‌اش کنار او می‌نشست. شاید او فقط یک عروسک تپل با پشم قهوه‌ای بود، اما قلبش از همه‌ی آدم‌بزرگ‌ها بزرگ‌تر بود. و هر شب، وقتی دوباره روی طاقچه می‌نشست، دیگر آرزویی نداشت.

چون می‌دانست هر جا که باشد، اگر بتواند لبخند بسازد، همان‌جا بهترین جای دنیاست