عروسک بافتنی اردک خنگول

اردک خنگولی که قهرمان شد

در قفسه‌ی چوبی یک اتاق کودک، میان اسباب‌بازی‌های منظم و بااستعداد، یک عروسک بافتنی زندگی می‌کرد که با بقیه کمی فرق داشت. اسمش پاتال بود، یک اردک زرد رنگ که با کاموای نرم بافته شده بود. پاتال یک منقار نارنجی کج و کوله، چشم‌هایی که انگار هر کدام به یک سمت نگاه می‌کردند و پاهایی گنده و شل و ول داشت که همیشه زیر دست و پایش گیر می‌کرد.

برای همین به او می‌گفتند «اردک خنگول».

پاتال واقعا تلاش می‌کرد مفید باشد. وقتی پرنسس سوفیا، عروسک چینی زیبا، می‌خواست با ظرافت برقصد، پاتال سعی می‌کرد تشویقش کند، اما دست‌هایش به هم گره می‌خورد و با صورت به زمین می‌افتاد. وقتی لگوها یک برج بلند و باشکوه می‌ساختند، پاتال با هیجان می‌دوید تا آن را ببیند، اما پایش به یکی از آجرهای سرگردان گیر می‌کرد و کل برج با صدای مهیبی فرو می‌ریخت.

اسباب‌بازی‌های دیگر آه می‌کشیدند و می‌گفتند: «اوه، باز هم خنگول بازی پاتال!»

پاتال در گوشه‌ای می‌نشست و با منقار کجش پرهای نخی‌اش را صاف می‌کرد و غصه می‌خورد. او فکر می‌کرد: «چرا من اینقدر دست و پا چلفتی‌ام؟ من فقط همه چیز را خراب می‌کنم.»

یک روز عصر، اتفاق بدی افتاد. آوا، دختربچه‌ی صاحب اتاق، گردنبند قلبی و درخشانش را گم کرده بود. آن گردنبند یادگاری عزیزترین شخص زندگی‌اش بود و آوا با چشم‌های گریان همه جا را دنبالش گشت، اما پیدایش نکرد. وقتی آوا با ناراحتی از اتاق بیرون رفت، اسباب‌بازی‌ها یک جلسه‌ی اضطراری تشکیل دادند.

پرنسس سوفیا با صدایی نگران گفت: «باید گردنبند را پیدا کنیم تا آوا دوباره خوشحال شود!»

سرباز شجاع، اکشن فیگور ارتشی، فورا دستور داد: «عملیات جستجو آغاز می‌شود! همه زیر تخت، داخل کمد و پشت میز را بگردید!»

تمام اسباب‌بازی‌ها با جدیت شروع به گشتن کردند. آن‌ها منظم و دقیق بودند، اما هرچه بیشتر می‌گشتند، کمتر پیدا می‌کردند. گردنبند انگار آب شده و به زمین فرو رفته بود. پاتال هم می‌خواست کمک کند. او با قدم‌های آرام به سمت پرده‌ی اتاق رفت تا پشت آن را نگاه کند. اما همان‌طور که انتظار می‌رفت، پاهای بزرگش به لبه‌ی فرش گیر کرد و با یک حرکت خنده‌دار، کله‌پا شد و مستقیم داخل سبد لباس‌های کثیف افتاد!

«پاتال! مراقب باش!» این صدای اعتراض همه‌ی اسباب‌بازی‌ها بود. پاتال با خجالت از میان انبوه لباس‌ها سرش را بیرون آورد. او دوباره خرابکاری کرده بود. اما درست همان لحظه که می‌خواست از سبد بیرون بیاید، چشم‌های چپ و راستش به چیز عجیبی افتاد. یک چیزی در جیب شلوار جین قدیمی آوا برق می‌زد.

او با کنجکاوی منقارش را به آن نزدیک کرد. بله! خود خود گردنبند قلبی بود! آوا حتما آن را در جیبش گذاشته و فراموش کرده بود.

پاتال که از هیجان نمی‌دانست چه کند، سعی کرد با عجله از سبد بیرون بپرد. اما دوباره پایش گیر کرد و این بار با تمام سبد روی زمین غلتید. لباس‌ها و گردنبند قلبی با صدای بلندی روی زمین پخش شدند. تمام اسباب‌بازی‌ها با تعجب برگشتند و به صحنه‌ی شلخته‌ای که پاتال ساخته بود نگاه کردند. اما در میان آن همه به‌هم‌ریختگی، گردنبند قلبی آوا مثل یک ستاره می‌درخشید.

سکوت همه جا را فرا گرفت. بعد، پرنسس سوفیا با صدایی پر از شگفتی گفت: «پاتال… تو پیدایش کردی!»

سرباز شجاع نزدیک شد و به پاتال ادای احترام نظامی کرد. «آفرین سرباز پاتال! عملیات با موفقیت به پایان رسید!»

آن شب، وقتی آوا گردنبندش را روی زمین پیدا کرد، از خوشحالی فریاد کشید. او نمی‌دانست که قهرمان اصلی این ماجرا، اردک خنگول و دست و پا چلفتی‌اش بوده. او پاتال را از روی زمین براشت و بغل کرد، روی سر نخی‌اش یک بوسه‌ی محکم کاشت و کنار تختش گذاشت.

پاتال در آغوش گرم آوا، برای اولین بار از ته دل خوشحال بود. او فهمید که خنگول بودن یا دست و پا چلفتی بودن، چیز بدی نیست. گاهی وقت‌ها، بزرگ‌ترین کشف‌ها و بهترین اتفاق‌ها، از دل بی‌نظم‌ترین و خنگولانه‌ترین لحظات بیرون می‌آیند. او شاید یک اردک بی‌نقص نبود، اما او پاتال بود؛ قهرمان خنگولی که با تمام وجودش دوست‌داشتنی بود. و این از هر چیزی در دنیا باارزش‌تر بود.