عروسک بافتنی میشی و میشا

میشی و میشا و راز نشان های جادویی

میشی و میشا دو گوسفند بافتنی با پشم‌های قهوه‌ای نرم بودند. چشم‌هایشان از دکمه‌های براق درست شده بود و روی سینه هایشان یک نشان جادویی داشتند.

یک شب که همه خواب بودند، نشان جادویی میشا شروع کرد به درخشیدن!
میشی با تعجب گفت:
«میشااا! شکمت چراغ شده!»
میشا هول شد:
«چی؟! نکنه دارم باز می‌شم؟ نخ‌هام شل شده؟!»

اما نور نشان کم‌کم روی دیوار اتاق یک نقشه‌ی کوچک نشان داد! نقشه تا زیر تخت ادامه داشت.
میشی که عاشق ماجراجویی بود گفت:
«این یعنی گنج!»
میشا گفت:
«یا یعنی دردسر…»

اما بالاخره با هم راه افتادند. قل خوردند، از روی دمپایی پریدند، از کنار عروسک خرسی رد شدند و رسیدند زیر تخت.
آنجا یک جعبه‌ی قدیمی بود. وقتی هلش دادند، درش باز شد و داخلش پر بود از تکه‌های نخ رنگی، دکمه‌های جورواجور و یک قلاب چوبی کوچولو بود.

میشا آه کشید:
«این‌ها وسایل بافتن ماست… یعنی ما تنها نیستیم؟»
همان موقع از گوشه‌ی جعبه یک توپ نخ صورتی تکان خورد و یک بره‌ی بافتنی کوچولو بیرون غلتید!
او گفت:
«سلام… من هنوز کامل بافته نشدم.»
میشی ذوق کرد:
«پس ما باید کمکت کنیم!»

آن دو تمام شب با همان نخ‌ها کار کردند. میشی با دقت نخ‌ها را مرتب می‌کرد و میشا آن‌ها را دور هم می‌ بافت. صبح که شد، یک گوسفند بافتنی کوچولوی صورتی آماده بود. نشان جادویی میشا دوباره برق زد… اما این بار آرام و گرم.

میشا لبخند زد:

«فهمیدم چرا نشان روشن می شود. ما برای پیدا کردن گنج نرفتیم… برای کامل کردن یک دوست رفتیم.»

از آن روز به بعد، هر وقت یکی از اسباب‌بازی‌های خانه گوشه‌ای تنها می‌ماند، نشان های جادویی کمی برق می‌زدند…

و میشی و میشا می‌دانستند یک ماموریت تازه شروع شده