آویز عروسکی خرس کوچولو

روزی روزگاری، در دل جنگلی سبز و پر از گل‌های رنگارنگ، خرس کوچولویی زندگی می‌کرد. خرس کوچولو از بقیه‌ی خرس‌های هم‌سنش کوچک‌تر بود. دست‌هایش کوتاه‌تر، صدایش آرام‌تر و قدم‌هایش آهسته‌تر بود. اما چیزی داشت که کمتر کسی داشت: قلبی بزرگ و فکری کنجکاو.
هر روز صبح که خورشید از پشت کوه‌ها بالا می‌آمد، از لانه‌ی گرمش بیرون می‌آمد، کش و قوسی می‌رفت و با خودش می‌گفت:
امروز قراره چه ماجرایی داشته باشم؟

یک روز صدای هم همه‌ی حیوانات را شنید. به سمت رودخانه دوید و دید آب تندتر از همیشه جریان دارد. باران دیشب باعث شده بود رودخانه خروشان شود. خرگوش‌ها نمی‌توانستند از آن عبور کنند تا به مزرعه‌ی هویج‌هایشان برسند.
همه نگران بودند. روباه گفت: باید صبر کنیم آب کم شود.
اما خرگوش کوچکی گفت: تا آن موقع گرسنه می‌مانیم!
خرس کوچولو مدتی ساکت ماند و به جریان آب نگاه کرد. بعد آرام گفت:
اگر چند تا تنه‌ی درخت کوچک کنار هم بگذاریم، می‌توانیم یک پل بسازیم.

حیوانات اول تعجب کردند.
روباه گفت: تو که قوی‌ نیستی، چطور می‌خواهی پل بسازی؟
خرس کوچولو لبخندی زد و گفت : من که تنها نیستم.

همه با هم شروع کردند به کار کردن.
سنجاب‌ها طناب‌های باریک از پیچک‌ها آوردند.
گوزن‌ها تنه‌های سبک را هل دادند.
خرس کوچولو هم با تمام توانش کمک کرد.
چند ساعت بعد، پلی کوچک اما محکم ساخته شد.
خرگوش‌ها با شادی از روی پل رد شدند و فریاد زدند: زنده باد خرس کوچولو!

حیوانات جنگل فهمیدند وقتی همه با هم دوست باشند و همکاری و همفکری کنند کارهای بزرگ ممکن می‌شود.